قرآن کریم یأس از رحمت الهی را نشانه‌ی دوری از حق می‌داند؛ زیرا ناامیدی، در رحمتِ بی‌پایان خدا تردید می‌افکند و راهِ بازگشت و توبه را در دلِ انسان می‌بندد. امید، نخستین گامِ سلوک معنوی است.

ارتباط عملی فراتر از دعا و انتظار است؛ با خدمت به مردم و گره‌گشایی از مشکلاتِ آنان، کسبِ رزق حلال، شکرگزاری و انجامِ وظایفِ منتظران، پیوندی زنده و دوسویه با امامِ عصر شکل می‌گیرد.

لقمه‌ی حلال، قلب را نورانی و دعا را مستجاب می‌کند و بسترِ اصلیِ نزدیکی به امام زمان (عج) است. رزقِ حلال یکی از ستون‌های سلوکِ عملی و شرطِ اثرگذاریِ عبادت‌هاست.

منتظرِ واقعی سه وظیفه دارد: شناخت و معرفت نسبت به امام، محبت و دلبستگیِ قلبی، و خدمتِ عملی به مردم. این سه با هم، انتظار را از حالتِ ذهنی به مسیری عملی تبدیل می‌کنند.